Het is zo'n drukke week geweest, dat ik alleen maar blij kan zijn dat het bijna weekend is.
Liefje stelde voor om vanavond een filmpje mee te pikken, maar uit vrees dat ik na 5 minuten in slaap val, heb ik die plannen alvast opgeborgen.
Mijn bed lonkt!
Vrijdag kreeg in plots een aantal berichtjes op mijn gsm van een voor mij onbekend nummer. De smsjes waren in het Frans, zodat ik quasi zeker was dat het om een vergissing ging. Vrijdagavond stond mijn gsm opnieuw niet stil, terwijl geen enkel berichtje werkelijk voor mij bedoeld was.
Ik vond het dus mijn taak om de onbekende afzender op de hoogte te brengen van zijn of haar vergissing. Maar Frans is niet echt mijn sterkste punt. Zo wist ik niet onmiddellijk of numéro mannelijk of vrouwelijk is. Dus ik stuurde een smsje in het Engels: "You have a wrong number".
Nog geen minuut later kreeg ik opnieuw een berichtje: "C'est sim!" Dat antwoord heb ik heel snel gelezen en zorgde voor nog meer verwarring bij mij. Ik interpreteerde het als: "Ik ben het Sim, je kent me toch?" Had de andere persoon mijn smsje niet begrepen? Of was hij ervan overtuigd dat hij het juiste nummer had?
Ik antwoordde dus in mijn beste Frans: "Je connais pas Sim." Voor de rest van het weekend kreeg ik geen enkel berichtje meer en voor mij was de kous af.
Op zondagavond reed ik samen met Liefje naar huis. Onderweg wou hij een spelletje spelen op mijn gsm en vroeg of hij mijn berichtjes mocht lezen. Daar had ik natuurlijk geen bezwaar tegen. De conversatie met de onbekende afzender stond er dus ook nog tussen.
Op een bepaald ogenblik kon Liefje zijn lach niet meer inhouden. "Wat heb jij hier nu toch geschreven"? Ik vertelde hem het hele verhaal en hij begon nog harder te lachen.
Blijkbaar bedoelde de onbekende sms'er: c'est sympa. Sympathiek dus. De anonieme sms'er zal ook wel goed gelachen hebben met mijn antwoord. Het is hierbij nog maar eens bewezen, smstaal is niets voor mij, en zeker niet in het Frans!
Mijn oma werd begin deze maand 90. Negentig! En ze woont nog helemaal alleen in haar veel te grote huis. Ik heb oprecht bewondering voor haar. Mijn opa is al meer dan tien jaar overleden en ze heeft hem jarenlang thuis verzorgd. Sindsdien houdt ze zich heel erg kranig.
Op haar 80e heeft ze mij een belofte gedaan. Ze zou elke 5 jaar een groot feest geven om haar verjaardag te vieren met de ganse familie, inclusief achterneven en -nichten die ik tot dan nog nooit had gezien. We hebben intussen 2 leuke feesten meegemaakt, waarvan de foto's nog heel vaak worden bovengehaald.
Eind december had ik mijn oma aan de lijn. Ze hoort niet meer zo goed en ook haar zicht begint af te nemen. Ze voelde zich een oud vrouwtje, zei ze me. Maar geen haar op haar hoofd die er aan denkt om te verhuizen. We babbelden wat over koetjes en kalfjes en over de komst van haar tweede achterkleinkind in april, waar ze zo naar uitkijkt.
2010 zou een mooi jaar worden zei ze me ook. Een trouw, een geboorte.... En een verjaardagsfeest vulde ik aan. Ze moest lachen en zei dat ze daar misschien te oud voor was geworden. Gelukkig is het niet alleen aan haar om daarover te beslissen. Bovendien, belofte maakt schuld!
Op nieuwjaar werd een datum gekozen met de familie, gisteren werd de zaal vastgelegd. Ik belde haar op om het goede nieuws te melden en ze klonk heel erg opgetogen. Ze ging de datum op de kalender schrijven. Over de rest moet ze zich geen zorgen maken.
Oma's, soms moet je ze al eens een handje helpen.
Voor elk van jullie een gelukkig, liefdevol en eindeloos 2010.
Of zoals we het in het West-Vlaams zouden zeggen:
OYMOLEUTET
OYMOTIETET
OYMOGOESTET
OYMOSANSET
OYMOGINAMBRASET
OYMOUPTIETRUSTET
OYMOGINDUSTET
OYMOGINMOEITET
OYMOGEZOENDZIET
OTMOGOEDIS IN 2010
Neh!
Al 5 weken is onze poetsvrouw elke woensdagmorgen in de weer. En ik heb nu al een grenzeloos respect voor haar. Op amper 4 uurtjes slaagt ze erin ons huis te doen blinken, elke week opnieuw, iets wat mij helaas nooit is gelukt. Niets is haar te veel. Ze werkt snel en netjes. Ik waan me elke woensdagavond dan ook koning te rijk als ik thuiskom en ik de frisse geur ruik.
Ze is glansrijk geslaagd in elke test. Ja, ik beken, ik heb haar stiekem wel een beetje uitgetest, je weet tenslotte niet wie je in huis haalt.
Ik moet het niet meer zeggen zeker? Ik ben doodgelukkig met onze poetsvrouw, het mooiste kerstkado ooit. Ik wil ze in elk geval nooit meer kwijt.
Ikea had de afgelopen weken een leuke actie op touw gezet. Ze verkochten kerstbomen aan 15 EUR per stuk. Als we na nieuwjaar onze boom terugbrengen, krijgen we een aankoopbon voor 12,50 EUR voor Ikea uiteraard. De boom wordt verhakseld en 2,50 EUR wordt door Ikea aan Natuurpunt geschonken. Mijn groene jongen heeft niet lang moeten twijfelen (en ik ook niet ha!). De boom is zelfs tijdig versierd geraakt, zodat we toch wat van de kerstsfeer konden genieten.
De meeste kadootjes zijn intussen alweer verdwenen vanonder de boom, maar voor de geur alleen al zal ik hem tot de laatste dag in huis laten staan. Enkel de verplaatsing terug in de auto ontzie ik mij een beetje. Maar daar zal mijn groene jongen ongetwijfeld ook wel raad mee weten.
En er is niet enkel een kerstboom, maar ook babyboom! Beide schoonzusjes zijn zwanger van een tweede kindje. Eentje voor februari en eentje voor april. Ik kijk er al enorm naar uit. 2010 wordt zeker een gezellig druk jaar.
Sinds deze zomer zorgde de combinatie van een groot huis en een drukke job voor heel wat frustraties en discussies. Ik zag er vaak geen beginnen aan. De berg strijk slinkt niet meer, de laag stof op de kasten is enorm. Soms ben ik echt doodbeschaamd om iemand binnen te laten die onverwachts aan de deur staat.
Liefje zag dat ik er ongelukkig van werd en was de vele discussies wellicht ook beu. Hij helpt wel waar hij kan, maar hij blijft natuurlijk een echte vent. En hij heeft het ook zelf bijzonder druk. Toen hij me anderhalve maand geleden voorstelde om hulp te zoeken in het huishouden, was ik écht blij.
De papierwinkel werd ingevuld en deze middag kregen we een leuk telefoontje, vanaf volgende woensdag komt er wekelijks een poetsvrouw langs.
Nu enkel hopen dat we er meer geluk mee hebben dan Annelyse.
Ik wist niet wat ik hoorde, toen ze me het slechte nieuws vertelde. Het was een ongeluk, een vreselijk ongeluk, met nog ergere gevolgen. In een halve seconde was het afgelopen, was er niks meer. Behalve een enorme leegte en evenveel verdriet.
Ik was overdonderd en kon het niet geloven. Ik probeerde me voor te stellen wat D. moet hebben gedacht en gevoeld, toen hij erbij stond en niks kon doen.
Het is zo onrechtvaardig, zo oneerlijk en zo nutteloos.
De afscheidswoorden van de 4 kinderen bezorgden de vele aanwezigen tranen in de ogen. Het afscheidsliedje uit la vita e bella zal me altijd met kippevel aan P. doen terugdenken.
"And think about a brighter day
'Cause life is beautiful that way"
Op dit moment is het heel moeilijk, maar ik wil geloven dat er zo'n dag komt...
Rust zacht lieve P.
Deze week kon ik voor het eerst wolkjes blazen toen ik 's morgens naar kantoor fietste. Ik vrees dat het hoog tijd wordt om de winterjassen, mutsen en sjaals boven te halen en ook de verwarming aan te zetten. Maar het heeft wel iets vind ik.
Zolang het droog blijft ben ik een enorme fan van de herfst.
Ik zat gisteren voor het eerst sinds lang helemaal alleen in de zetel. Ik zat te denken wat ik de afgelopen weken allemaal heb gedaan en ik had het echt moeilijk om me de dingen te herinneren. Sinds 1 september heb ik amper ademruimte gehad. De ene deadline volgde de andere op en ook de weekends zaten overvol, gelukkig wel met wat ontspanning.
Maar de maand zit er op en daar ben ik absoluut niet rouwig om. Omdat te vieren ga ik zaterdag naar de kapper. En ik weet nu al dat ik daar enorm van ga genieten!
Laatste reacties